‫ بازی‌های رایانه‌ای بستری برای آموزش



 یادگیری بر اساس بازی‌های دیجیتال برای محدوده عظیمی از اشیا مانند واقعیت‌ها، مهارت‌ها، تصمیم گیری‌ها، رفتار، خلاقیت و ارتباطات تعریف شده است. به همین ترتیب بر طبق هر روش آموزشی بازی‌های_رایانه‌ای متفاوتی همچون بازی‌های نمایشی، استراتژیک، ماجراجویانه و شبیه سازی به وجود آمده است.

یکی از مسائل جدی در بهره گیری از بازی‌های رایانه‌ای، جنبه‌های ناشناخته آن است؛ زیرا هنوز رسانه‌ای نو به شمار می‌رود که عمرش به نیم سده هم نمی‌رسد؛ دوم، معرفی آن به عنوان یکی از صنایع بسیار پرسود سرگرمی است که باعث هدایت بیشتر آن به سمت ابزار سرگرمی می‌شود تا آموزش.

 سرگرمی و تفریح، شاید مهم‌ترین دلیل پرداختن به بازی رایانه‌ای باشد. معمولاً هر کسی #‫بازی و سرگرمی را دوست دارد و زمانی را به عنوان اوقات فراغت، برای رفع خستگی و تجدید قوا اختصاص می‌دهد. شاید بتوان گفت بسیاری از اعمال دیگر قابل گنجاندن در سر فصل #‫تفریح هستند؛ اما هر چه بازی لذت بیشتری عاید کاربر خود کند، در میان گروه دوستان بیشتر به دیگران معرفی و در نتیجه بیشتر بازی می‌شود.
.
 بازی رایانه‌ای فقط سرگرمی نیست، بلکه گاهی عامل مهمی برای آموزش دادن است. شکل گرفتن ادبیات #‫آموزش از طریق سرگرمی و سرگرمی آموزشی که برای بهره گیری همزمان از آموزش و سرگرمی به کار می‌رود، بر بازی‌های رایانه‌ای انطباق پذیر است. بازی رایانه‌ای می‌تواند با برخورداری از ویژگی‌های یک بازی، مقاصد آموزشی مد نظر را در تعامل با کاربران مشخص در قالب یک رسانه آموزشی ارائه کند.

 


نظرات

بدون نظر
شما برای نظر دادن باید وارد شوید